محرم در روستای ما هم مانند همه ی روستاها وشهرها عزاداری بر گزار

میگردد.ولی به خاطر مشغله کار کشاورزی و دامداری تا تاسوعای حسینی،این

عزاداری ها در شب برگزار می گردد ولی تاسوعا و عاشورا روز و شب 

عزاداری بر پاست .امسال هم مثل سال های گذشته به نحو احسن برگزار شد.

مراسم هایی که در دهه ی اول محرم برگزار می گردد با بقیه فرغ نمی کند .اما

شب هفتم محرم که در مناطق اشکور به شب علم بندی معروف است ، قطعه چوبی

 به طول حدود دومتر را که بر سرش پنجه ی آهنی خود نمایی می کند،با پارچه

های نذری مردم که اغلب به رنگ های مشکی،قرمز و سبز است می پوشانند

 در هنگام بستن این پارچه ها اهل هر محل ، مرثیه های مختص به محل خود را

می خوانند.ولی معروف ترین مرثیه،مرثیه ی زیر است:

علــم بـستـیــم بــه توفیــق الهــی              علـمدارم کجایی؟علمـدارم کـجایی؟

بستیم به توفیق خدا طوق علم را                   بسـتـیــم عـلـم ماتـم شــاه شـهــدا را

یاران عزیزان همگی زار بگریید             چون یاد کنیم شاه عرب را و عجم را

مایـیــم همه نوحه گر شــاه شهیدان               پا بوس کنیم در همه جا شاه نجف را

چون گشت روان حال روان ال پیامبر         دیدند در آن وقت نجف جسم حسین را

ای ماتمیان زین غم جانسوز بگریید        هر چند صلاح است عرب را و عجم را 

روز یا شب تاسوعا و عاشورا، طبق یک برنامه ریزی قبلی ،هیئتی از محل را  به

روستای دیگر میبرند.نزدیک ترین روستا به روستای اینی چندین کیلومتر با روستا

فاصله دارد،ولی مردم روستا فقط به عشق اباعبدلله الحسین این مسافت را پیاده طی می کنند.

سپس جلوی آن مسجد مداحی و سینه زنی می کنند.

 عزاداران هر محل هم جهت خوشا مد گویی این عبارات را میخوانند:

ای عزیزان آمدید خوش آمدید بهرعزا       دوستداران حسین خوش آمدید بهر عزا

اجر تان بادا به شاه کربلا                 آمدید خوش آمدید بهر عزا

محفل ما شد منور از شما               آمدید خوش آمدید بهر عزا

سپس عزادارن میزبان همراه با عزاداران مهمان مقابل مسجد محل به عزاداری می پردازند.

 و بعد میهمانان با دعوت میزبان به داخل مسجد رفته و با چای و نان و پنیر

پذیرایی می شوند پس از پذیرایی،نخست بنا به احترام، مداح مهمان مداحی کرده و

بعد اندک زمانی هم مداح همان محل به مداحی می پردازد.بعد از عزاداری دسته

جمعی،برای ذکر خداحافظی مقابل مسجد میزبان این عبارات را خوانده و با سینه

زنی دور می شوند:

ما دعا خواندیم رفتیم زین مکان     اجر بانی با شه لب تشنگان
ما دعا خواندیم رفتیم زین سرا            اجر بانی با شهید کربلا

و سپس:

ای همسفر زینب رفتیم بخداحافظ            ای تاج سر زینب رفتیم خداحافظ
ای پادشه خوبان ای تشنه لب عطشان        از کوی تو با افغان رفتیم خداحافظ
ماندیو تو سر دارت  عباس علمدارت          ما همره بیمارت رفتیم خداحافظ
گر مانده تو را پیکر در کر ببلا بیسر       ما با سر بی معجر رفتیم خداحافظ

میزبان هم جهت بدرقه عزاداران می خواند:

بسلامت بروید اهل عزا                  بعزای پسره شیر خدا

و یا:

تعذیه داران شاه خدا به همراه تان          اجر شما با شهدا خدا به همراه تان
ای شیعیان مصطفی خدا به همراه تان            این همه اهل عزا خدا به همراه تان
ای یاوران شاه حق خدا به همراه تان           با جد پاک مصطفی خدا به همراه تان

شب عاشورا بیشتر مردم بخصوص جوان ها تا صبح بیدار میمانند و در مسجد

عزاداری می کنند.صبح عاشورا نیز مراسم زاری زاری برگزار می شود. یعنی قبل

از اذان صبح مردم روستا،همگی مقابل مسجد جمع می شوند و هفت بار دور مسجد

می چرخند و می خوانند:

ماتم شاهان است آه زاری وای                عالم خون فشان است آه زاری وای

ختم الانبیابین از قتل حسین                        باانبیا باشد با صد شورو شین

در نوحه و زاری آن شاه کونین                       دیدها گریان است آه زاری زار

بعد از این مراسم،مردم عزادار برای خواندن نماز صبح به درون مسجد رفته و پس

از برگزاری نماز،به خانه مراجعت کرده و در ساعت ده صبح برای از سر گیری

عزاداری خود،باز می گردند .سپس همگی با هم به قبرستان محل رفته و برای

رفتگان خود فاتحه ای می خوانند. بعد از این کار دوباره به مسجد باز می گردند

برای اجرای مراسم "علم بر چینی" به این معنی که ظهر عاشورا همان علمی که در

شب هفتم بسته بودند را جلوی هر فرد گردانده تا زیارتش کنند،

سپس پارچه های علم را باز می گشایند .به این کار،علم واچینی یا علم بر چینی نیز می گویند.

در حین زیارت علم،مداح به صورت مصیبت شعر زیرامی خواند:

علم افتاد گشتم بی برادر                 علم کردی مرا بی یار یاور

کجایی ای علمدار رشیدم                   سروره سینه نور دیدگانم

و سپس:

من بی برادرم وای واویلا              بی یارو یاورم وای واویلا صد واویلا

من زینب حزینم واویلا              ای کاش من نبودم واویلا

زینب فدای جانت برادر                        جانم فدای حانت برادر

ای کاش من نبودم برادر                            یا اینکه مرده بودم برادر

سردار من تو بودی برادر                             غمخوار من تو بودی برادر

این جسم غرق خونت برادر                               این زین واشگونت برادر

چه گویم ای برادر    واویلا  صد واویلا

بعد از اجرای مراسم علم بر چینی، اهل محل برای صرف نهار آماده می شوند.این

غذا نذر خود مردم روستا است.شب هنگام نیز در مسجد مراسم شام غریبان بر

پاست .مراسمات پس از سینه زنی و ذکر مصیبت آخر،به پایان می رسد...

این هم عکسهایی ازعزاداری و اشک ریختن مردم مسجد باب الحوایج روستای اینی

در روز عاشورا

التماس دعا  

ای اهل حرم میر علمدار نیامد

سقای حرم سید و سالار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد

ای هم‌سفـران مـاه بنـی هاشمیان کو؟

 
آرام دل و دیده و آرامش جان کو؟

آیینه‌ی عشق از پی دیدار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد

دل‌هـای پریشـان شـده شیرازه ندارد

گنجـایش انـدوه و غـمِ تازه ندارد

دل خون شد و مجنون شد و دلدار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد

آن گل که چمن عاشق بوسیدن او بود

آن ماه که ما را هوس دیدن او بود

صد بار به ما سر زد و این بار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد

برگـرد عمـو! دل هـوس آب نـدارد

امشب بـه خدا دیده‌ی ما خواب ندارد

ای پردگیـان محـرم اسـرار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان ، که بدی صاحب

طبل و علم و بیرق و سیف و حشم و با رقم و با رمق اندر لب او ماه بنی هاشم

وعباس علمدار و سپهدار و جهانگیر و جهان بخش و دگر نایب و سفا. شه با

وفا ابوالفضل، صاحب لوا اباالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی

ابوالفضل.

*    *    *

دید کاندر حرم خسرو خوبان، شده بس ناله و افغان و پر از شیون طفلان،

همه شان  سینه زنان، نوحه کنان، موی پریشان، دل بریان، سوی عباس

شتابان، که عمو جان چه شود جرعه ی آبی برسانی به لب سوختگان، کز

عطش آتش بگرفته گلوی ما. شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل،

معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

*    *    *

غضب آلود ز غیرت شد و عباس بشد موی تنش راست، زجا خواست، بخود

گفت که عباس، تو اشجع به همه ناس، عجب از تو است که با این همه مردی

و شجاعت، شود از صولت تو زهره ی شیر فلکی آب، عجب آسوده نشستی و

روان شو بنما آب مهیا.

شه باوفا ابوالفضل،  صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل

اتی ابوالفضل.

*    *    *

پس علم کرد قد سرو دل آرا، به سرش تاج زمِغفِر که زدی طعنه به قیصر، به

تنش کرده زره چشمه ی او تنگتر از چشم حسودان بد اختر، به کمر بست

یکی تیغ مهندس به میان سرو، دو پیکر، به سردوش یک اسپر به مثل گنبد

مینا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل،        معدن سخا ابوالفضل،

نور هل اتی ابوالفضل.

*    *    *

پس ز اصطبل برون کرد، یکی توسن صرصر تک و ، فرخ رخ و طاووس

دم و یال پر انبوه به پیکر چو یکی کوه، خط و خال چو آهو، که از شیهه ی او

گوش فلک کر شد و رفتی به ثریا.

شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

*    *    *

پس بیاویخت بدوش دگر خویش، یکی مشک چو مشکی که بدی خشک تر از

لعل لب ماه مدینه، گل گلزار سکینه، به فغان گفت که یا بنت اخا، ناله مکن،

ضجّه مزن، ز آنکه عموی تو نمرده روم الحال کنم بهر تو من آب مهیا، شه

باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی

ابوالفضل.

*    *    *

پور حیدر چو یکی مرغ سبک روح، مکان کرد روی عرشه ی زین، روح

الامین، گفت که ای احسنت از آن مادر فرزانه، که آورد چو تو شیر دل و

ناموری را که دو زانوش گذشتی ز سرو گوش فرس یکسره هی هی به تکاور

زدی همچون علی عالی اعلی، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل،

معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

*    *    *

پس به تعجیل سوی شط فرات آمده، مانند سکندر، زپی آب حیات آمده، آن

شیر غضنفر، نظری کرد بر آن آب، که چون اشکم ماهی بزدی موج بفرمود

که ای آب، عجب موج زنی، لیک نداری خبر از تشنگی عترت طاها،  شه

باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی

ابوالفضل.

*    *    *

پس به تکبیر بزد نعره، همان شیر به جولان شد و در صحنه ی میدان شد و

پاشید زهم لشکر کفار، یکی گفت که ای قوم گریزید که این است ابوالغزه،

تُهَمتَن، لقبش ماه بنی هاشم و باشد  پسر حیدر صفدر، شده منسوب به سقا، شه

باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی

ابوالفضل.

*    *    *

باز محرم شدو دلها شکست از غم زينب دل زهرا شکست

باز محرم شد و لب تشنه شد از عطش خاک کمرها شکست

آب در اين تشنگي از خود گذشت دجله به خون شد دل صحرا شکست

قاسم وليلا همه در خون شدند اين چه غمي بود که دنيا شکست

محرم ماه غم نيست ماه عشق است محرم مَحرم درد حسين است