به عبارت دیگر جمعیت در روستاها در حال مهاجرت به شهرها و آن هم کلان شهرها یا شهرهای صنعتی بوده اند.

به عنوان مثال استان اصفهان متوسط رشد سالانه جمعیت در سال 85 در حالیکه از نرخ 51/1 درصدی برخوردار بوده اما متوسط رشد سالیانه جمعیت در روستاها حدود 78/2- درصد بوده است و این استان در جایگاه نخست از لحاظ مهاجرت روستا و کاهش جمعیتی را داراست.

استان مرکزی نیز در حالیکه متوسط رشد سالیانه جمعیت کشور حدود 94 درصد بوده است اما متوسط رشد سالیانه جمعیت روستایی در آن 31/2- درصد بوده است در جایگاه سوم استان تهران قرار دارد تهران در حالیکه متوسط رشد سالیانه جمعیت کشور در سال 1385 در آن حدود 63/2 درصد بوده است اما متوسط رشد سالیانه جمعیت روستایی در آن 07/2- درصد بوده است. پس از آن استان همدان قرار دارد در حالیکه این استان نیز متوسط رشد سالیانه جمعیت کشور در آن 15 درصد است اما باز شاهدیم متوسط رشد سالیانه جمعیت روستایی در آن 81/1- درصد است.

رشد سالانه جمعیت کشور در شهرها و کاهش و ترک روستاها بیانگر تهدیدی است جدی، چرا که با توجه به نیازمند بودن جمعیت بیش از 70 میلیونی کشور به منابع غذایی و پروتئینی، لازمست که مسئولان کشور دلایل کاهش جمعیت در روستاها را به صورت ریشه ای و دقیق مورد توجه قرار دهند، زیرا خالی شدن جمعیت روستاها علامت مناسبی نمی تواند باشد.

به صورت خیلی اجمالی ادامه چنین روندی می تواند افزایش مهاجرت، افزایش حاشیه نشینی و به تبع آن رشد بزهکاری، اعتیاد، متلاطم شدن بازار کار و تحصیلات را رقم زند.

آمار جمعیت کشور در سال 1385

علی ایحال براساس نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1385 مرکز آمار ایران جمعیت کل کشور 70 میلیون و 472 هزار و 846 نفر اعلام شده است در این میان جمعیت مرد کشور 35 میلیون و 854 هزار و 818 نفر و جمعیت زنان نیز 34 میلیون و 618 هزار و 28 نفر می باشد.

در این میان میزان جمعیتی که در نقاط شهری زندگی می کنند 48 میلیون و 245 هزار و 75 نفر است که 24 میلیون و 568 هزار و 820 نفر را مرد و در مقابل 23 میلیون و 676 هزار و 255 نفر را زن در نقاط شهری تشکیل می دهد.

در حالیکه کل جمعیتی که در نقاط روستایی زندگی می کنند 22 میلیون و 123 هزار و 54 نفر تشکیل می دهد،در این میان 11 میلیون و 232 هزار و 923 نفر مرد و 10 میلیون و 890 هزار و 121 نفر زن تشکیل می دهند در این بین حدود 104 هزار نفر در کشور به صورت غیر ساکن (مهاجر یا کوچ نشین) زندگی می کنند که 53 هزار و 65 نفر آن مرد و 51 هزار و 652 نفر آن را زن تشکیل می دهند.

اگر دقت کنیم می بینیم متوسط رشد سالیانه جمعیت کشور در سرشماری 1385 به 61/1 درصد رسیده، در حالی که متوسط رشد سالیانه جمعیت کشور در سال 75 96/1درصد بوده که نشان دهنده موفقیت دولت در کنترل نرخ جمعیت بوده است. در این بین متوسط رشد سالیانه جمعیت در نقاط شهری در سال 1385 حدود 74/2 درصد بوده در حالی که در سال 1375 متوسط رشد سالیانه جمعیت در نقاط شهری 21/3 درصد بوده است.

اما نگرانی آنجا به چشم می آید که می بینیم متوسط رشد سالیانه جمعیت در نقاط روستایی براساس سرشماری 1385 به منفی 44 درصد رسیده است، حال آنکه متوسط رشد سالیانه جمعیت در نقاط روستایی براساس سرشماری 1375 حدود 28 درصد مثبت بوده است.