بنا بر اسطوره های نجومی که از روزگاران بسیار کهن در ایران وجود داشته اعتقاد

 براین بوده است که هر یک از دوازده ستاره ی معروف حاکم بر جهان که در یکی از

 برجهای آسمانی قرار دارد هزار سال بر جهان حکومت خواهد  کرد و با این ترتیب

 عمر جهان دوازده هزار سال خواهد بود ودر پایان این دوازده هزار سال آسمانی و

زمین آشفته و در هم خواهد شد و آشوب ازلی و هرج و مرج آغازین جهان دوباره

دنیا را فرا خواهد گرفت . سال را هم بنا بر همین اعتقاد به دوازده ماه تقسیم کرده اند

 تا منطبق بر عمر دوازده و هزار ساله ی جهان باشد . نوروز را بر همین اساس دوازده

 روز جشن می گرفتند تا هر روز جشن نمودار یک ماه از سال باشد.

این دوازده روز آغاز سال نماد همه ی سال بوده و آن را که در این دوازده روز پیش

 می آمده سرنوشت تمام سال می انگاشتند اما دوازه ماه سال جمعا 360روز در

 حالی که سال 365 روز است پنج روز آخر سال را بیژک (پنجه ی دزدیده) می نامند

 و روز سیزدهم فروردین نماد پنج روز باقیمانده ی پایان سال بوده ونماد دوران آشوب

وآشفتگی جهان محسوب میشده و به همین دلیل در روز سیزدهم نوروز انجام وظایف

 روزانه از میان رفته صحرا گردی جای آن را می گرفته است

من همگی شمارا دعوت میکنم که به منطقه ما هم سر بزنید بخصوص به دشت

 سر سبز  بزرگی بنام (مالان خانی) واقعا جای دیدنی وبا صفا چشمه های طبیعی

وسردی دارد و جاهای دیدنی بسیار زیبا دیگری همچون (جوردشت) (کونسره)(ارسنه )

انشاالله فردا به همگی شما هرجا که هستید خوش بگذرد و سیزده را به خوبی

وخوشی به پایان برسانید .

به امید دیدار